Sellyville

Öhö-öhöm.

Ve yine bir gece vakti…Yine yağmurda yürüyorum.Makyajım akar,saçım ıslanır derdim olmaz hiç,oldum olası böyleyim.Aklımda aynı şeyler var,gidip gelen düşünceler silsilesi..Son birkaç gündür gözlerimi ne zaman kapatsam  aynı gözleri görüyorum.Bazen de o gözlerin sahibi olanın sesini duyuyorum uykumdan uyanıp.

Neden?      Bilmiyorum.

 Sizin hiç hayatınıza bir anda dalıp da sizi sürekli güldüren ama aynı zamanda nedensiz yere beyin fonksiyonlarınızın benzer olduğunu hissettiğiniz için gözlerine baktığınızda konuşmaya bile gerek duymadığınız bir insan oldu mu?(Galiba biraz önceki ”neden” sorusuna verebileceğim alternatif cevap bu)

 Ya da size sarıldığında her şey gerçekten güzel olacakmış gibi hissettiren,”Gözlerime bak” dediğinde ya da sesini duyduğunuzda sizi irkiltebilecek,gerçekten sizi anlıyormuşçasına davranan hatta ne hissettiğinizi konuşmadan uzaktan izleyip anlayabilen biri var mı?

Sanırım benim için öyle biri var.

Ve bu çok garip.Korkutucu bile olabilir.Ama biraz da güzel.

Ama o kadar belirsiz ki her şey,o kadar silik ki davranışlar..Artık neye inansam bilmiyorum.Hissettiklerime bile güvenemez oldum.İlk kez yardıma ihtiyacım var ama yardım isteyebileceğim biri bile yok.Çünkü bazı şeyleri kendime bile itiraf etmeye korkuyorum.Çünkü zaman akıp gidiyor ve çünkü her şey değişiyor..